Budda żył na północy Indii. Młodość spędził w luksusie, jednak trawiony ogniem egzystencjalnego cierpienia został bezdomnym ascetą. Studiował filozofię i praktykował samoumartwianie, ale również w nich nie odnalazł szczęścia. Porzucił więc materialne skrajności i oddał się prostej kontemplacji swojego aktualnego doświadczenia. Dzięki temu zrozumiał prawdziwą naturę zjawisk, osiągnął wewnętrzny spokój i duchową wolność.
Budda poszukiwał Boga, szczęścia, oświecenia... jakkolwiek można by to nazwać. I znalazł, ale niezupełnie to, czego szukał. Otóż Budda znalazł dopiero wtedy, gdy przestał szukać. Porzucił wszelkie praktyki, „prawdy” i koncepcje, jakie głosiły współczesne mu religie i systemy filozoficzne. Co zostaje, gdy porzuci się to wszystko? Zostaje tylko to, co jest tu i teraz – mijająca chwila obecna. Zostaje tylko aktualne, niepodzielone doświadczenie.
Czym była medytacja Buddy? Była przebudzeniem do „tu i teraz” z męczącego snu o „gdzieś i kiedyś”. W rzeczywistości jednak nie ma nawet „tu i teraz” – wszystko płynie, a chwila obecna nie ma określonych granic. Dobre chwile przychodzą i odchodzą. Tak samo złe chwile. Rozumienie przychodzenia i odchodzenia, by nie szarpać się z biegiem wydarzeń, to cała tajemnica tej medytacji.
=> Wojownik
